میخواهم عاشق مردی بشوم که پشت پنجره ی خاک آلود خانه اش ایستاده و آمدن من را نگاه کند و در حالی که سیگاری به لب دارد برایم دست تکان دهد ، آیفون را برنمیدارد و قربان صدقه ام نمیرود ، فقط می آید کنار در آسانسور و فقط با سر جواب سلامم را میدهد .

میخواهم عاشق مردی بشوم که وقتی به خانه اش میرسم برایم چای سبز دم کرده و یک ظرف بلور را پر کرده باشد از شکلات های تلخی که میداند دوست دارم و حاضر هستم جونم را برایشان بدهم .

می‌خواهم عاشق بشوم اما نه عاشق یک پسر تکراری . پسری که همیشه هست ، طبق معمول دانشگاه آزاد درس خوانده و نسکافه را از قهوه بیشتر دوست دارد . پسری که من را روبه‌روی آژانس ول می‌کند به امان خدا ، برایش مهم نیست لباسِ کافی همراهم ندارم و فکر می‌کند روزی یک‌بار از من خبر بگیرد برای حفظ یک  دوستی کافی‌ست .

میخواهم عاشق مردی بشوم که نگران سرمای ساعت ۷ مشهد است ، میترسد سرما بخورم ، زیر باران بمانم ، دست های همیشه سردم یخ بزند . نگران است راننده ی آژانس از آینه نگاهم کند ، چروک های غمگین زیر چشمم سنم را از اینی که هست بیشتر نشان دهد .

عاشق مردی میخواهم بشوم که پرده های خانه اش هنوز حاضر نیست ، قرص های رنگی اش روی مبل ها پخش و پلاست ، کیف چرم دست سازش روی زمین ولوست و در بعدازظهرهای پاییزی که روز زود جا  را برای آمدن شب خالی می‌کنند از پنجره‌های بی‌پرده‌ی طبقه‌ی پنجم زل می‌زند به روند فرسوده شدن کوچه ی رویه رویی . نگاه می‌کند به ابرهایی که قرار است برف به زمین بگذارند ... نگاه می‌کند به عکس من در شیشه‌ها که پشت سرش ایستاده‌ام و نگاهش می‌کنم .

دلم می‌خواهد روی مبل‌های سه نفره بنشینیم . من تکیه بدهم به سینه‌اش و آلبوم‌های عکس‌هایش را نگاه کنم . نمی‌خواهم به فاصله‌ها فکر کنم . نمی‌خواهم به این فکر کنم که چه‌قدر از من بزرگ‌تر است . نمی‌خواهم به این فکر کنم که چندسال جلوتر از من دانشگاه رفته ، درسش تمام شده ، سرکار رفته ... میخواهم به این فکر کنم با آنکه نصف عمرش تمام شده اما هنوز ازدواج نکرده ، هنوز بچه دار نشده و شاید اگر بچه داشت من هم نسل بچه اش بودم .

میخواهم عاشق مردی بشوم که بیننده ی همیشگی رادیو ۷ است و چنان با عشق دیالوگ های برنامه را برایم بازگو میکند که لبریز میشوم از حسی نو ... شاید حسی از دوست داشتن ، اما نه ناب تر از آن است ... او عاشق شعمدانی هایش است .

از دنیا خیلی زیاد دیده . او درس خیلی زیاد خوانده و چیزهایی را بلد است که هیچ‌کس بهتر و بیشتر از او بلد نیست . عینک به چشمش می‌زند . عینکش خاص و زیباست . از آن عینک‌هایی نیست که به چشم همه ببینی . دلم می خواهد دست‌هایم را بگیرد ، از ورزش‌هایی که کرده‌ام و چیزهایی که نوشته‌ام از من سوال بپرسد ... برایش بگویم دلم شور چه را می‌زند و نگران چیست . دلم می خواهد بزنم به پایش . بهش امید بدهم که چک‌هایش نقد می‌شوند ، طلب‌هایش را می‌گیرد ، مال حلال به خانه‌اش بر می‌گردد. این‌جور مواقع او فقط و فقط معشوقه‌ی پیر من است .

صورت روشنش را دوست دارم وقتی خیره به بوم و رنگ و قلمو فقط در فکر این است که چه طرحی بزند و چه رنگی تا تخلیه شود از هر چه ناکامیست .

سرد است و تلخ ، خیلی تلخ ... و شیرینی دوستی‌مان به همین است که می‌دانم این موجود تلخ ، دوستم دارد .

می‌خواهم عاشق همین مردی بشوم که رو‌به رویم ایستاده و برایم از افسردگی‌ها و ترس‌هایش می‌گوید . مردی که موهایش را رنگ می‌گذارد که به من نزدیک شود و سال‌های فاصله را پر کند اما نمیداند که من عاشق همین موهای سیاه و سفیدش شدم .